New York Enstitüsü East Side’ da geliştirilmiştir. Yöntemin kurucuları Fred Newman ve Lois Holzman dır. 1970 li yıllarda insani kalkınma için sosyal tedavi yaklaşımı olarak ortaya çıkan ve dönemin geleneksel benzer amaçlı öğretilerine alternatif çeşitlilik katan bir görüştür.

Önceleri temel gelişimsel engelli yetişkinlerin yaşantılarını sağlıklı bir sosyal çevrede bağımsız, neşeli ve üretken kılmak için uygulanan bir faaliyetti. Esas itibariyle sağlıklı bir çevrede, sağlıklı yapılandırılmış küçük topluluklar içindeki tek tek topluluğu oluşturan üyelerin de katkılarıyla bireyin farkına varamadığı potansiyeli ortaya çıkarmak için yapılan bir çalışmadır. Sosyal Terapi, psikoterapi gibi, 1970 yıllardan itibaren sosyal terapi merkezlerinde, kliniklerde, okullarda, hastanelerde ve sosyal hizmet kuruluşlarında uygulanmaktadır.

Duygusal gelişme aracı ve bir öğrenme yöntemi olarak sosyal terapi öncelikle okullarda eğitim etkinliklerinde önemli bir yere sahiptir. Eğitimin yanı sıra pratik tıp ve sağlık hizmetlerinde yöneticilik ve liderlik gelişimi çalışmalarında kullanılmıştır. Toplumsal yapının görüntüsü ve insani gelişimde öğrenme kritik önem taşır. Sosyal Terapistler için toplum varlığını toplu olarak yaratıcı paylaşımlarla sürdürülebilir.

Sosyal Terapistler teorik ve pratik süpervizyon dahil 20 haftalık bir eğitim süreci sonrasında uygulamalara başlamaktadırlar. Bu yaklaşımın eğitsel temelinde sosyal hizmet disiplininin sosyal grup çalışması yöntem ve yaklaşımları, sosyal grup çalışmasında terapötik iletişim teknikleri ile grup dinamiği ve grup psikoterapi yöntem ve teknikleri yer almakta, bu yönü ile sosyal hizmet uzmanlarının en çok yönelim gösterdiği bir çalışma ve sosyalleşme etkinliği olarak daha çok sosyal hizmet kuruluşlarında ve hastanelerde uygulana gelmektedir.

İnsan sosyal bir varlıktır ve diğer insanlarla iletişim içinde bulunmak zorundadır. Sosyal gruplar içinde birey var olan potansiyelini keşfedebilmeli ve kendini gerçekleştirme ve yaşantısına bir devinim kazandırmak durumundadır. Engellerle ve sorunlarla karşılaştığında birey sorun çözme becerilerini devreye sokup eylem boyutunda harekete geçmelidir. Ancak her birey için bu olanaklı değildir. Gerekli potansiyele ve donanıma sahip olmasına rağmen birey yönlendirmeye, desteklenmeye cesaretlendirilmeye gereksinim duyar. Bu gereksinimi grupla sosyal terapi ortamı karşılayabilir. İşte sosyal terapinin gereksenme nedeni budur.

Sosyal terapinin tarihsel gelişiminde gerek mesleki felsefesi gerekse insancıl yaklaşımları gereği ve çok daha önemli olarak disiplinler arası bir bilim ve sanat olarak uygulamalı bir alan olması bakımından sosyal hizmet mesleği ve bu mesleğin profesyonelleri tarafından etkin bir şekilde kullanıldığını görmekteyiz.

Tüm bu bilgiler ışığında, gerek sosyal hizmetin tanımı ve işlevselliği bakımından gerekse sosyal hizmetin temel bir yöntemi olan sosyal grup çalışmasının sosyal terapi uygulamalarına transfer edilmesi çok daha bilimsel ve akılcı bir yaklaşım olacaktır.

Ancak uygulayıcıların deneyimli bir grup çalışmacısı, donanımlı bir danışman rolü ve psikoterapötik eğitsel bilgi ve birikimine sahip olması gibi önemli koşulları karşılaması beklenir. Ancak bu şekilde sosyal terapi alanının gelişmesi ve insanların daha çok yarar görmesi sağlanabilecektir.

Sosyal Terapist ise tüm bu koşulları karşılamanın yanı sıra sosyal hizmet mesleğini ve felsefesiyle birlikte sosyal grup çalışmalarında farklı grupla çalışma yöntem ve yaklaşımlarını kavramış ve eklektik terapötik eğitim süreçlerinde yetkinleşmiş sosyal iyileştirici fonksiyona sahip kişidir.