Kelly Global İşgücü Endeksi’ne göre, Türkiye’deki çalışanların sadece % 49’u mutlu ve çalışanlar tarafından yapılan değerlendirmede patronlar 10 üzerinden 6,2 puan aldı. Çalışanın mutlu olmamasının ve patron ve yöneticilerin sevilmemesinin belli başlı nedenleri vardır, bu durumu güzel bir örnekle açıklayalım. Başarısız Yöneticiler çalıştırdıkları personele sadece arabanın direksiyonunu teslim ederler, gaz ve fren kendilerinin kontrolü altındadır; araba kazasız bir yolculuk yaptığında bunu kendilerinin başardığını fakat herhangi bir aksilik çıktığında ise bunu direksiyona hakim olan çalışanın sebep olduğunu öne sürerler. Bu durum ülkemizde genelde var olan bir durumdur, çünkü başarı insanı güçlü kılar ve insan oğlu hayatı boyunca bu gücü elde etmek için uğraşır ve bu gücü asla terk etmek istemez. Bencil yöneticiler bir iş ekip tarafından başarıldığında bunu kendilerinin başarısı olarak görürler ve dışarıya böyle yansıtmaya çalışırlar, kendilerini ön plna atarlar fakat aksi halde olumsuz bir durumda ise olumsuzluğun sebebini diğer çalışanlara yüklerler. Avrupa, Amerika ve çoğu gelişmiş ülkelerde çalışanın organizasyon için birinci derecede önemli olduğu 1980’li yıllarda anlaşılmış olmasına rağmen ülkemizde insanın önemini kavrayan organizasyon sayısı genele oranladığımızda oldukça azdır.




Çalışanların mutsuz olma nedenlerini maddeler halinde kısaca özetleyebiliriz.

Çalışanın kendi ilgi ve özelliklerine uygun işlerde çalışmaması
Çalışanı bir insan (organik) olarak değil, üretimin bir parçası olan makine (mekanik) olarak görmek
Başarıyı çalışanla paylaşmama
Çalışana uygun kariyer planlamanın yapılmaması
Elde edilen karın çalışan ile paylaşılmaması
Üst-ast rasında iletişim kopukluğu ve güven eksikliği
Çalışma ortamının insan sağlığını olumsuz yönde etkilemesi
Bir işin yapılması ile ilgili olarak çalışanın öneri ve görüşlerine yer verilmemesi
Teknolojini sürekli değişmesine bağlı olarak insanın bu değişim karşısında kendisini geliştirmemesi ve organizasyonun çalışana gereken eğitimi vermemesi
Lider vasıflı yöneticilerin olmaması
Organizasyonun misyon ve vizyonunun çalışanları kapsamaması ve bu misyon ve vizyonun çalışanlar tarafından benimsenmemesi
Çalışanların özel günlerinin (doğum günü vs.) kutlanmaması
Çalışanlar arasındaki ücret dengesizliği
Çalışanlar arasındaki menfi çatışmalar ve birbirlerininn ayağının kaydırlması
Uygun yetkinlik ve özelliklerte sahip olmayan kişilerin terfi ettirilmesi
Yanlış performans değerlendirilmesi
Kurum kültürünün çalışanlar tarafından benimsenmemesi
Etkili bir oryantasyon eğitim sisteminin olmaması
Yetişmiş ve deneyimli çalışanları elde tutamama
Çalışanları motive edecek tek unsurun para olduğu düşüncesi hala günümüzde hakimdir fakat para önemli olduğu kadar insanı motive eden tek unsur değildir, bunun yanında çalışana değer verilmesi, çalışanın karara katılması, yeteri kadar dinlenecek zaman verilmesi, sosyal etkinlikler düzenlenmeside önemli motivasyon araçlarındandır.
Çalışanlara üstesinden gelemeyeceği sorumluluklar yüklenmesi
Çalışanın kendini geliştireceği imkan sunulmaması
İşletmenin personel devir oranının yüksek olması nedeniyle çalışanın sürekli olarak işten atılacağı korkusu yaşamasına neden olmaktadır.
Çalışan beklentileri ile organizasyonun sunduklarının birbiriyle örtüşmemesi
Hiyerarşinin yatay olmayıp dikey olması nedeniyle iletişmide güçlük sağlanması


Yukarıdaki maddeler çoğaltılabilir ama her şeyden önce en önemlisi bir organizasyonda en önemli unsurun “insan” olduğunu bilmek ve ona gereken değeri vermek gerekmektedir, çünkü dünyanın en son teknolojilerini tasarlayan, üreten, onların etkili bir şekilde çalışmalarını sağlayan, ve o teknolojilerden hizmet ve mal üretmesini sağlayan ana unsur insandır ve her zaman insan olacaktır. Geçmişte, günümüzde teknolojiyi üreten ve ona hayat veren insan olduğu gibi gelecekte de onu üreten ve ona hayat verecek olan insandan başka unsur olmayacaktır.

©Sitemize ait yazılarımızı izin almadan yayınlanmamasını talep etmekteyiz. Kaynak göstermek ve izin almak etik kuraldır.