2828 sayılı SHÇEK Kanununa istinaden kurum bakımı hizmetinden yararlandırılan çocuklar kurum bakımı hizmetinden sonra 3413 sayılı korunmaya muhtaç çocukların işe yerleştirilmesine ilişkin yasaya istinaden kamu kurum ve kuruluşlarında devlet memuru/işçi olabilmektedirler.
3413 sayılı Kanunun 4. maddesinde “Kamu kurum ve kuruluşları her yıl, hangi statüde olursa olsun serbest kadro sayılarıyla bunun binde biri oranında alacakları korunmaya muhtaç çocuk sayısını, adaylarda aranan nitelikleri, sınav tarihini ve yerini Kuruma bildirmek ve bu kadrolara Kurumca bildirilen korunmaya muhtaç çocuklar arasında yapılacak giriş sınavlarında başarılı olanlar arasından atama yapmak zorundadır” denilmektedir.
Bu kanun yetiştirme yurdundan ayrılanlar için bulunmaz bir fırsattır. Zira ülkemizde üniversite mezunu olanların dahi işe girmekte zorlandıklarını görüyoruz.



3413 sayılı kanun hakkında bir görüş şu şekildedir.
—Devlet memurluğu gibi bir işe emek sarf etmeden girmek çocukların öğrenimlerini yarım bırakmalarına neden olmaktadır. Kanunla birlikte kısa yoldan iş sahibi olan çocuklar kolaycılığa ve hazırcılığa teşvik edilmektedir.
Yeni çıkan yasaya göre ilköğretim mezunu olmak zorunlu hale getirildi. Zorlamayla da olsa öğrencilere ilköğretim diploması aldırılıyor. Yetiştirme yurtlarında kalan birçok arkadaşımız lise okumayı kendilerine yük gördüklerinden ilköğretim mezunu olmakla yetiniyorlar. Lise terk nedenleri konusunda herhalde geçerli nedenleri vardır kendilerince. Yüksekokul ve üniversite okuyan çocuklarımız ise daha azınlıkta kalmaktalar.
Kanunun 6. maddesinde “Kurum, korunmaya muhtaç çocuklara bir meslek edindirecek çalışmaları yapar veya yaptırır. Korunmaya muhtaç çocukları mesleğe yöneltme hizmetini yürütürken tüm kurum ve kuruluşlardan yardım ve işbirliği isteğinde bulunabilir” denilmektedir.
Bu maddeden yola çıkarak ikinci görüş de şudur.
—Kurum, devlet memurluğu gibi bir işe çocukların girmesini sağladığından kurumsal olarak meslek edindirme görevini yapamamakta ve 3413 sayılı kanun çocukların işine geldiği gibi kurumun da işine gelmektedir.
Yetiştirme yurtlarından ayrılan çocuklarımız devletin çeşitli kademelerinde görevlerini ifa etmektedirler. Bu görevlerde yoğunluğun yardımcı hizmetler ve hizmetli kadrosunda olduğunu biliyoruz. Neden hizmetli kadrolarını biz oluşturalım. Kurumsal olarak bu başarı değil, başarısızlıktır. Burada hizmetli kadrosunu ya da hizmetli kadrosunda çalışan arkadaşlarımı yermek ya da küçümsemek gibi bir düşüncemin olmadığını belirtmek isterim. Ancak, 3413 sayılı kanun devletin hizmetli kadrolarına –çoğunlukla- SHÇEK’in eli ile çocuk yetiştirmektedir.
Ülkenin bütün kamu kurum ve kuruluşlarında 3413 sayılı kanun ile işe yerleştirilen çocuklara rastlamak mümkündür. Bu çocuklarla yapılan görüşmelerde ortaya çıkan sonuç hemen hepsinin öğrenimlerini yarım bıraktıklarından dolayı yaşadıkları pişmanlıktır.
Sorun kanunda mı yoksa kanunu uygulamakla yükümlü olan kurum ve kişilerde midir?